Sidebar

Blog kynologiczny

Jeśli przyjmiesz do siebie zabiedzonego psa i sprawisz, że zacznie mu się dobrze powodzić - nie ugryzie Cię. Na tym polega zasadnicza różnica między psem, a człowiekiem - Mark Twain

Zanim kupisz Jack Russell Terriera

Zanim kupisz Jack Russell Terriera

Żywiołowe gonitwy, wesołe obszczekiwania, pogoń za frisbee, "przeciąganie" kija czy sznurka – to przyjemności z posiadania małego, pełnego wigoru białego pieska z „kolorowymi łatkami". Te wszystkie wspaniałe cechy kojarzone z bohaterem filmu „Maska" wymagają jednak gruntownego przemyślenia ze strony przyszłych właścicieli.
Nie ma rasy uniwersalnej, nadającej się do każdego środowiska i każdego człowieka. Takimi nie są też Jack Russell i Parson Russell Terriery, które wprawdzie są odrębnymi rasami, ale stosunkowo niedawno rozdzielonymi i zarówno ogólnym pokrojem, charakterem jak i wymaganiami nie różnią się w istotny sposób.

Czy masz dostateczną ilość czasu, który możesz
Russellowi poświęcić?

Niezależnie od faktu, że istnieje spora grupa ludzi, która na żadnego psa nie może sobie pozwolić, przyszli szczęśliwi posiadacze Russelli muszą dysponować dostateczną ilością czasu. Jack Russell Terrier i Parson Russell Terrier to psy pracujące. Dziennie musi być im dostarczona wystarczająca porcja ruchu. Biegi na spacerach, aportowanie patyków i pościg za piłką w mieszkaniu to dziedziny, w których Russell może wyładować energię i zachować długotrwałe zdrowie.
Pies pozbawiony możliwości ruchu i na dodatek towarzystwa człowieka, znajdzie sobie inne zajęcie. Niezamknięte w odpowiednim kojcu podczas nieobecności domowników szczenię (dla jego własnego bezpieczeństwa) może dotkliwie zniszczyć wyposażenie mieszkania. Pozostawiony samotnie w ogrodzie wykopie jamy w poszukiwaniu „rozrywki".

Mimo to, błędny jest przedstawiany często obraz Jack Russell Russella, jako psa z ADHD. Tak, jak i każdy inny pies po okresie intensywnego ruchu wymaga odpoczynku i bliskiego kontaktu z człowiekiem, lub innym przedstawicielem gatunku. Wymaga przynajmniej podstawowego szkolenia i dużo wyrozumiałości.
Wielu miłośników JRT decyduje się na dwa lub więcej psy tej rasy, gdyż współtowarzysz zabaw i spacerów daje im wiele radości, odbarczając właściciela.

Niebezpieczne „zabawy".

Każdy przyszły właściciel musi zdawać sobie sprawę, w jakim celu rasa ta została wyhodowana. Są to norowce, których zadaniem było wypłaszanie zwierzyny z nor. Niewiele ras jest w stanie konkurować z Russellami w ciętości, uporczywości, ale i trudnej do okiełznania pasji myśliwskiej.
Będące ich terytorium zagrody, domostwa i ogrody wolne będą od szkodników, ale ich łupem padną też zwierzęta pożyteczne (np. jeże i zbyt pewne swoich skrzydeł ptaki). Efektem nieustannego penetrowania terenu jest wspomniane „kopanie". Najlepiej wydzielić Russellowi część działki, na którym będzie mógł wykazać swoje umiejętności.
Ich łupem może stać się także kot sąsiada. Współżycie Russella z kotem w jednym domostwie jest wprawdzie jak najbardziej możliwe, jednak wymaga odpowiedniego przygotowania obu zwierząt i cierpliwości ze strony właściciela.
Russell najlepiej czuje się w stadzie. Jednak obce psy na ich terytorium nie będą tolerowane. Zgrana paczka wesołych białych piesków może zamienić się w doskonale zorganizowaną grupę terrorystyczną. Jednak na obcym terenie, na spacerach ataki na obce psy należą do rzadkości.
Zdarzają się przypadki antypatii i we własnym stadzie. Dotyczy to w pierwszej kolejności zdolnych do reprodukcji samców i konkurujące suczki.

Świat jest piękny.

Mimo przywiązania do właściciela, żądza poznania świata i instynkt łowczy jest dla niego nie do pokonania. Spuszczenie Russella ze smyczy w parku, czy na wypadzie za miasto skończyć się może wielogodzinnym oczekiwaniem na powrót skruszonego uciekiniera. Pozwolić sobie na to może wyłącznie doświadczony przewodnik, pewny skuteczności cierpliwych szkoleń.
Pamiętać trzeba, że niezabezpieczone przed podkopywaniem ogrodzenie dla Russela jest wyłącznie dodatkowym wyzwaniem, któremu chętnie stawi czoła. Znowu zależy od indywidualnego charakteru psa i umiejętności wychowawczych właściciela, czy przywoływanie będzie skuteczne. W każdym razie moje Jacki wracają - gdy same uznają to za stosowne.

„Kocham wszystkich".

O ile psy tych ras są nieustępliwe w stosunku do zwierzęcych intruzów, zadziwiająca jest ich łagodność i ufność w stosunku do ludzi. Brak agresji w stosunku do człowieka jest ich cechą rasową. Są wprawdzie bardzo czujne, lecz nie należy im powierzać zadań psa stróżującego, nie mówiąc już o obronie (także ze względu na wielkość). Ufnie podbiegają do obcych, najczęściej nie szczekając. W zamian odwdzięczają się przywiązaniem do właściciela. Są cierpliwymi towarzyszami zabaw starszych dzieci.

Nie dla pedantów.

Russelle występują w trzech odmianach sierści. Te powszechnie znane – to krótkowłose. Te najliczniejsze – to szorstkowłose i tzw. złamane, czyli coś pośredniego między krótkowłosymi i szorstkowłosymi. Wprawdzie Russelle mają sierść odporną na niesprzyjające warunki atmosferyczne i nie wymagają nadzwyczajnych zabiegów, ale każda z tych odmian może spędzić sen z oka maniakom czystości.
Russelle szorstkowłose (te złamane można dla uproszczenia do nich zaliczyć) muszą być podobnie jak i inne szorstkowłose teriery regularnie trymowane (usuwanie martwego włosa). Trymowanie jest pracochłonne i jeśli ma być wykonane prawidłowo, wymaga sporych umiejętności. Aktualnie jest coraz więcej zakładów grumerskich (psi fryzjer). Jednak taka usługa nie jest tania.

Trymowanie daje jednak zauważalne efekty. Z sierścią na dywanach i tapicerce mamy przez pewien czas spokój. W przeciwieństwie do tego psy odmian krótkowłosych tracą sierść wprawdzie z różną intensywnością, ale przez dłuższy okres. Utrzymanie pomieszczeń we względnej czystości wymaga nie tylko regularnego szczotkowania (np. gumową rękawicą), ale i skutecznego odkurzacza. Niezależnie od rodzaju włosa, dumny posiadacz Russella odróżnia się od innych mu współczesnych białymi igiełkami w garderobie. Komu to przeszkadza, musi poszukać sobie inną rasę.

Copyright

© Materiał chroniony prawem autorskim - wszelkie prawa zastrzeżone. Dalsze rozpowszechnianie artykułu tylko za zgodą wydawcy.

Oceń ten wpis:
The Dandie Dinmont Terrier Its History and Charact...
Kiedy odebrać szczenię
 

Komentarze (0)

There are no comments posted here yet

Skomentuj

Posting comment as a guest. Sign up or login to your account.
0 Characters
Załączniki (0 / 3)
Share Your Location